Η απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου μπορεί να είναι σοβαρή τόσο ως προς την ένταση όσο και ως προς τη διάρκεια και μπορεί να προκαλέσει έντονη ψυχολογική δυσφορία. Τα ζώα συχνά θεωρούνται μέλη της οικογένειας από τους κηδεμόνες τους, προσφέροντας ανιδιοτελή αγάπη και αμοιβαία ασφάλεια μέσω του συναισθηματικού δεσμού. Όταν ένα κατοικίδιο πεθαίνει, οι άνθρωποι μπορεί να βιώσουν έντονα την απώλειας, λόγω της φύσης της σχέσης και του δεσμού που έχει δημιουργηθεί. Έρευνες έχουν δείξει ότι κατά τη διάρκεια δύσκολων περιόδων στη ζωή, είναι πιο συνηθισμένο οι άνθρωποι να στρέφονται προς τα κατοικίδια τους παρά προς τους συγγενείς ή τους φίλους τους. Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολο για το άτομο να ανακάμψει από την απώλεια.
Οι κύριοι παράγοντες που επηρεάζουν την εμπειρία της απώλειας, αντικατοπτρίζουν αυτό που ονομάζουμε «Δεσμό Ανθρώπου-Ζώου» (The Human-Animal Bond, HAB). Πρόκειται για μια αμφίδρομη βαθιά σχέση που βελτιώνει τη ζωή μας και ορίζεται ως “μια αμοιβαία επωφελής και δυναμική σχέση μεταξύ ανθρώπων και ζώων που επηρεάζεται από συμπεριφορές απαραίτητες για την υγεία και την ευημερία και των δύο”. Εξαιτίας της ποιότητας αυτής της σχέσης, η απώλεια του κατοικίδιου μας μπορεί να είναι πολύ επώδυνη. Τα ζώα μας προσφέρουν συναισθηματική στήριξη, μειώνουν το άγχος, την κατάθλιψη και την αίσθηση μοναξιάς. Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι, όταν τα χάνουμε, βιώνουμε μια πραγματική αίσθηση απώλειας.
Ο δεσμός/προσκόλληση, πέρα από το συναισθηματικό κομμάτι, είναι και ένα νευροβιολογικό σύστημα επιβίωσης. Κατά την επαφή με το κατοικίδιο μας, όταν το χαϊδεύουμε, όταν κοιμάται δίπλα μας, όταν το φροντίζουμε, απελευθερώνονται οι ορμόνες οξυτοκίνη και ντοπαμίνη, οι οποίες ενεργοποιούνται και κατά τη δημιουργία του δεσμού ανάμεσα σε γονιό και παιδί. Έτσι το κατοικίδιο μας συμβολίζει την ασφάλεια για εμάς. Όταν αυτό χάνεται, το νευρικό σύστημα νιώθει ανασφάλεια. Και η απώλεια μοιάζει αβάσταχτη.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτής της σχέσης που κάνει την απώλεια του κατοικίδιου μας τόσο επώδυνη είναι ότι τα ζώα δεν κρίνουν. Μας αποδέχονται για αυτό που είμαστε, δεν θέλουν να μας αλλάξουν και μας αγαπούν χωρίς όρους. Στην πραγματικότητα, είναι η μόνη τέτοια σχέση στη ζωή μας! Σκεφτείτε ότι το μόνο έμβιο ον στην παρουσία του οποίου είμαστε 100% ο εαυτός μας είναι το ζώο μας! Αυτοί οι παράγοντες καθορίζουν το είδος του δεσμού που έχει κάποιος με το κατοικίδιό του και, κατά συνέπεια, τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται η απώλεια και το πώς θα εξελιχθεί η διεργασία του πένθους. Συνεπώς, αυτό που μας κάνει να πονάμε τόσο είναι η ποιότητα της σχέσης. Αληθινή σχέση, αληθινός πόνος.
Μια τρυφερή υπενθύμιση
Αν πονάς πολύ, δεν έχεις κάποιο «πρόβλημα». Είναι γιατί αγάπησες πολύ🐾💛
