Η απώλεια ενός αγαπημένου κατοικίδιου μπορεί να αφήσει ένα μεγάλο κενό στη ζωή μας. Το σπίτι μοιάζει διαφορετικό, οι καθημερινές μας συνήθειες αλλάζουν και η απουσία γίνεται αισθητή σε μικρές, καθημερινές στιγμές. Κάποια στιγμή, μπορεί να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την πιθανότητα να υιοθετήσουμε ένα άλλο ζώο. Για κάποιους ανθρώπους, αυτή η σκέψη φέρνει χαρά και ελπίδα. Για άλλους, συνοδεύεται από ενοχές, αμφιβολίες ή την αίσθηση ότι κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο για το ζώο που έφυγε.Πότε είναι, λοιπόν, η κατάλληλη στιγμή για να υιοθετήσουμε ξανά; Υπάρχει σωστή στιγμή για μια νέα υιοθεσία;
Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που να ισχύει για όλους. Κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται έτοιμοι να υποδεχτούν ένα νέο ζώο σχετικά σύντομα μετά την απώλεια, ενώ άλλοι χρειάζονται μήνες ή και χρόνια. Υπάρχουν, επίσης, άνθρωποι που επιλέγουν να μη ζήσουν ξανά με κατοικίδιο, και αυτή είναι εξίσου σεβαστή επιλογή. Συνήθως βέβαια, οι άνθρωποι που είχαν κάποια στιγμή ζώο στη ζωή τους, θα έχουν ξανά.
Ο χρόνος που χρειαζόμαστε εξαρτάται από τη σχέση που είχαμε με το ζώο μας, τις συνθήκες της απώλειας, τη συναισθηματική μας κατάσταση και τις ανάγκες της ζωής μας. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι να πάψουμε να αισθανόμαστε θλίψη για να αγαπήσουμε ξανά. Αντίστοιχα, δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε ένα νέο ζώο επειδή αισθανόμαστε ότι το σπίτι είναι άδειο ή επειδή οι γύρω μας μάς προτρέπουν να προχωρήσουμε. Το σημαντικό δεν είναι πόσος χρόνος έχει περάσει, αλλά τι σημαίνει για εμάς η επιθυμία ενός νέου ζώου στη ζωή μας.
«Αν αγαπήσω ένα άλλο ζώο, προδίδω εκείνο που έχασα;» Αυτή είναι μια σκέψη που μπορεί να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια του πένθους. Μερικές φορές, η αγάπη που νιώσαμε για το ζώο μας είναι τόσο μοναδική, ώστε η ιδέα μιας νέας σχέσης μοιάζει σαν να μειώνει τη σημασία της προηγούμενης. Μπορεί να αισθανόμαστε ότι, αν ανοίξουμε ξανά την καρδιά μας, είναι σαν να ξεχνάμε. Ή ότι η θέση που είχε το αγαπημένο μας ζώο στη ζωή μας πρέπει να παραμείνει αποκλειστικά δική του.
Ωστόσο, η δημιουργία ενός νέου δεσμού δεν διαγράφει τον προηγούμενο ούτε μειώνει την αξία του. Το ζώο που χάσαμε είχε τη δική του προσωπικότητα, τις συνήθειες, τις ιδιαιτερότητες και τη μοναδική θέση του στη ζωή μας. Ένα νέο ζώο δεν μπορεί να πάρει τη θέση του, γιατί δεν είναι το ίδιο ζώο και η σχέση που θα αναπτυχθεί μαζί του θα είναι διαφορετική. Μπορούμε να συνεχίσουμε να νοσταλγούμε εκείνο που χάσαμε και ταυτόχρονα να αγαπήσουμε ένα άλλο. Τα δύο αυτά συναισθήματα μπορούν να συνυπάρχουν.
Ένας ακόμη προβληματισμός αφορά τον λόγο για τον οποίο επιθυμούμε να υιοθετήσουμε ξανά. Μπορεί να αναρωτηθούμε αν υιοθετώντας ένα καινούργιο ζώο προσπαθούμε να καλύψουμε το κενό της απώλειας του προηγούμενου. Ίσως μας λείπει η καθημερινή επαφή με ένα ζώο, η συντροφιά του, η φροντίδα και η αίσθηση ότι κάποιος μας περιμένει στο σπίτι. Ίσως η συμβίωση με ένα κατοικίδιο αποτελούσε σημαντικό κομμάτι της ζωής και της ταυτότητάς μας. Αυτές οι ανάγκες είναι απολύτως κατανοητές. Η επιθυμία για συντροφιά ή για μια νέα σχέση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αποφεύγουμε το πένθος μας.
Είναι σημαντικό ωστόσο, να αναρωτηθούμε αν περιμένουμε από το νέο ζώο να εξαφανίσει τη θλίψη μας, να μας κάνει να ξεχάσουμε ή να συμπεριφέρεται όπως εκείνο που χάσαμε. Αν συμβαίνει αυτό, ίσως χρειάζεται να δώσουμε λίγο περισσότερο χώρο στα συναισθήματά μας πριν προχωρήσουμε. Ένα νέο ζώο δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη να μας θεραπεύσει από την απώλεια. Χρειάζεται να έχει τη δυνατότητα να υπάρξει ως μια ξεχωριστή παρουσία στη ζωή μας.
Πώς θα καταλάβω ότι είμαι έτοιμος/η;
Δεν υπάρχει κάποιο τεστ που να μας δίνει μια οριστική απάντηση. Μπορούμε, όμως, να σταθούμε σε ορισμένα ερωτήματα:
- Μπορώ να αναγνωρίσω ότι το νέο ζώο θα έχει τη δική του προσωπικότητα και τις δικές του ανάγκες;
- Νιώθω ότι θέλω να δημιουργήσω μια νέα σχέση ή ότι προσπαθώ να επιστρέψω ακριβώς σε ό,τι είχα πριν από την απώλεια;
- Μπορώ να δεχτώ ότι η παρουσία ενός νέου ζώου ίσως ξυπνήσει τη θλίψη και τις αναμνήσεις μου;
- Έχω τον χρόνο, τη διάθεση και τις πρακτικές δυνατότητες να αναλάβω τη φροντίδα του;
- Είναι και τα υπόλοιπα μέλη του σπιτιού έτοιμα για αυτή την αλλαγή;
Δεν χρειάζεται να απαντήσουμε θετικά σε όλα ούτε να αισθανόμαστε απόλυτη σιγουριά. Η ετοιμότητα δεν σημαίνει ότι το πένθος έχει ολοκληρωθεί ή ότι δεν θα υπάρξουν δύσκολες στιγμές. Σημαίνει, περισσότερο, ότι μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη θλίψη μας και να δημιουργήσουμε χώρο για μια νέα σχέση.
Αν δεν νιώθουμε έτοιμοι, δεν χρειάζεται να πιέσουμε τον εαυτό μας να πάρει μια απόφαση. Μπορούμε να αφιερώσουμε χρόνο στις αναμνήσεις του ζώου μας, να δημιουργήσουμε έναν προσωπικό τρόπο να το τιμούμε ή απλώς να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να βιώσει την απουσία του. Αν το επιθυμούμε, μπορούμε να ενημερωθούμε για τις ανάγκες των ζώων που αναζητούν σπίτι, χωρίς να δεσμευτούμε άμεσα σε μια υιοθεσία. Η γνωριμία με ένα ζώο ή η συμμετοχή σε μια δράση φιλοζωίας μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα, αρκεί να μη μετατραπεί σε υποχρέωση να προχωρήσουμε πριν αισθανθούμε έτοιμοι. Και αν αποφασίσουμε ότι δεν θέλουμε να υιοθετήσουμε ξανά, δεν χρειάζεται να δικαιολογήσουμε την επιλογή μας. Η αγάπη μας για τα ζώα δεν μετριέται από το αν θα αποκτήσουμε ένα ακόμη κατοικίδιο.
Η υιοθεσία μετά την απώλεια μπορεί να γίνει μια όμορφη εμπειρία, χωρίς να σημαίνει ότι η θλίψη έχει εξαφανιστεί. Μπορεί να υπάρξουν στιγμές χαράς, αλλά και στιγμές που θα θυμηθούμε έντονα το ζώο που χάσαμε. Ίσως συγκρίνουμε συμπεριφορές ή νιώσουμε ενοχές όταν γελάσουμε ξανά με κάτι που κάνει το νέο μας ζώο. Δεν χρειάζεται να ερμηνεύσουμε αυτές τις στιγμές ως ένδειξη ότι δεν είμαστε έτοιμοι ή ότι κάνουμε κάτι λάθος. Το ζητούμενο δεν είναι να αντικαταστήσουμε μια αγάπη με μια άλλη, αλλά να επιτρέψουμε σε μια νέα σχέση να αναπτυχθεί με τον δικό της ρυθμό.
Μια τρυφερή υπενθύμιση: Δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε το ζώο που χάσαμε για να αγαπήσουμε ξανά. Μπορούμε να κρατήσουμε τη θέση του στην καρδιά μας και, όταν αισθανθούμε έτοιμοι, να δημιουργήσουμε χώρο για μια καινούργια παρουσία.
